Home

Hallo Allemaal!

Na een supermooie tijd in zuid-afrika ben ik inmiddels alweer 6 weken terug in dit koude kikkerlandje. Zes weken, dat is net zolang als ik in afrika was. Ik weet niet wat sneller is gegaan, de tijd daar of deze weken weer in Nederland. Even snel wel denk ik. Aan een kant voelt het een hele tijd geleden dat ik daar was en aan de andere kant denk ik er nog elke dag aan terug. Af en toe mis ik de tijd daar best wel. Ondanks dat de tijd zo snel gaat probeer ik het relaxte leven, met rust en weinig stress, hier vol te houden, al is dat best moeilijk in deze 'westerse snelle wereld'. Ik lees met plezier, en ook wel een beetje jaloezie de weblogs van de mensen die daar nog zitten, om toch een beetje op te hoogte te blijven van de gebeurtenissen daar. Ooit wil ik een keer terug gaan om te kijken hoe het daar dan gaat en om mooie herinneringen op te halen.

Hallo allemaal!

Vandaag is alweer de laatste dag bij mother of peace aangebroken. Jeetje wat gaat de tijd toch snel! Heel apart, ik heb echt het gevoel alsof ik pas net hier ben aangekomen en er pas een weekje zit. Alles is echt voorbij gevlogen.
Vandaag kijgen we om 13.00 een soort van afscheidslunch/braai en daarna gaan we nog ff feest vieren met de kinderen: vossejacht, schminken, waterballonnengevecht met lekkere snacks voor de kids.
Vanavond waarschijnlijk nog uit eten met de vrijwilligers, en dan is het morgen echt tijd om weg te gaan.
Ik heb gemixte gevoelens. Aan een kant vind ik het superjammer hier weg te gaan en afscheid te nemen van de kindjes, aan de andere kant heb ik t gevoel dat ik deze maand voor mezelf met een goed gevoel kan afsluiten en heb ik erg veel zin om nog 2 weken te reizen.

Er is weer een tijd overheen gegaan sinds m’n laatste bericht.  Dat betekent niet dat ik niks meer heb meegemaakt, hihi.
Zo was vorige week vrijdag de ‘durban by night tour’. Rond half 7 werden we door de broer van Deon, Martin opgehaald om een rondleiding te krijgen door de townships. Iets waar je je het best eigenlijk niet, en zeker niet als vrouw alleen, moet begeven. Maar de broer van Deon is politie en had wapens klaarliggen, dus we vertrouwden het wel...

Hallo allemaal!
Ben ik weer. Internet heeft hier een tijdje plat gelegen, maar is nu eindelijk gefixt.
Het is alweer vrijdag, de tijd vliegt hier om! Zit al zo'n beetje op de helft van mijn vrijwilligers werk.
Woensdag was een byzondere dag. Vroeg in de ochtend vertokken we, met een paar huismoeders en 8 kindjes naar het aidsziekenhuis. De kindjes die mee waren hebben allemaal aids, en krijgen in de kliniek medicijnen om de ziekte te remmen, maar genezen zullen ze nooit.. Ik merkte in de bus dat een paar kinderen het moeilijk vonden dat wij (maaike, cath, anneke en ik) nu ook wisten dat zij aids hebben. Van een paar kinderen had ik het ook echt niet verwacht!
Wat een levenslust sommige kinderen hebben, altijd vrolijk en springerig, terwijl ze tegelijkertijd hartstikke ziek zijn en soms wel 3 keer per dag 12 pillen moeten slikken.

Hallo Allemaal,
Het is alweer een tijdje geleden sinds ik mijn laatste bericht heb geplaatst. African Time noemen ze dat hier. Lukt t vandaag niet, dan morgen misschien. in ieder geval is er veel geduld voor nodig.
In het weekendje Drakensberg zijn we met deze term doodgegooid. Van tevoren hadden ook weinig informatie gekregen over wat we wanneer en hoe laat zouden gaan doen, en wij als Nederlanders die altijd voorbereid willen zijn hadden dus veel vragen, waarop we steeds hetzelfde antwoord kregen: 'African Time'.

Ik ben nu alweer 4 dagen in Zuid-Afrika. De tijd gaat nu al zooo snel. Na een lange reis van bijna 24 uur werd ik overweldigd door rust toen we op het terrein van Mother of Peace aankwamen.
De reis was niet helemaal soepeltjes gelopen. De 2e vlucht, naar Johannesburg, had ongeveer 2 uur vertraging gehad, met als gevolg dat we, onderbegeleiding van een afrikaan in een oranje pakje: 'hurry, run! Your flight is leaving soon!', een grote spurt hebben genomen naar de gate, waar we nog moesten inchecken en door de douane. Uiteindelijk hadden we het nog ruim gered en hoorde het denk ik ook een beetje bij het spel van die man, om ons te laten schrikken, zodat hij ons kon helpen en zijn 'tip' kon ontvangen.
De rust die er op het terrein was (de kinderen waren allemaal nog op school) was een mooie beloning voor alle inspanningen. We konden rustig aklimatiseren en even uitrusten.

Hoi allemaal!

Nog maar 3 dagen...! Dan vertrek ik al, met mijn backpackje naar Zuid-Afrika. Wat er nu in mijn hoofd omgaat is eigenlijk vanalles tegelijk. Wat moet ik nog regelen? Heb ik nu alle spullen in huis? Gaan al die spullen passen in m'n tas? Allemaal onderdeel  van mijn 'last-minute-stress'.  Maarja, ik heb morgen een hele dag om in te pakken, papieren te kopieren enz. en als ik nog dingen bedenk die ik vergeten ben, kan ik die zaterdag nog regelen.
En dan is zondag de dag van vertrek echt daar. Aan een kant kan ik niet wachten t vliegtuig in te stappen en al deze stress achter me te kunnen laten, maar ik weet dat ik aan de andere kant thuis, en vooral mijn mannetje ;-), wel erg zal gaan missen.
Ik heb erg veel zin om te gaan en hoop dat ik daar, als is t maar klein, iets kan betekenen voor die lieve kindjes, die zoveel liefde verdienen.